عملکردهای فیزیولوژیکی میکرواکولوژی پوست

عملکردهای فیزیولوژیکیمیکرواکولوژی پوست

فلور طبیعی دارای خودپایداری قوی است و می‌تواند از تجمع باکتری‌های خارجی جلوگیری کند. در شرایط عادی، یک تعادل اکولوژیکی پویا بین میکروارگانیسم‌ها و میکروارگانیسم‌ها و بین میکروارگانیسم‌ها و میزبان‌ها حفظ می‌شود.
۱. در متابولیسم بافت پوست شرکت کنید
غدد چربی، لیپیدهایی ترشح می‌کنند که توسط میکروارگانیسم‌ها متابولیزه شده و یک لایه لیپیدی امولسیون شده تشکیل می‌دهند. این لایه‌های لیپیدی حاوی اسیدهای چرب آزاد هستند که به لایه‌های اسیدی نیز معروفند و می‌توانند مواد قلیایی آلوده روی پوست را خنثی کرده و از رشد باکتری‌های خارجی (باکتری‌های عبوری)، قارچ‌ها و سایر میکروارگانیسم‌های بیماری‌زا جلوگیری کنند، بنابراین عملکرد اصلی فلور طبیعی پوست، یک اثر محافظتی مهم است.
۲. اثر تغذیه‌ای
با گذشت زمان، پوست توانایی خودنوسازی دارد و آنچه افراد با چشم غیرمسلح می‌توانند ببینند، شوره سر است که عبارت است از تبدیل تدریجی سلول‌های اپیدرمی از کراتینوسیت‌های فعال و پر به سلول‌های مسطح غیرفعال، ناپدید شدن اندامک‌ها و کراتینه شدن تدریجی. این سلول‌های کراتینه شده و پوسته پوسته شده به فسفولیپیدها، اسیدهای آمینه و غیره تجزیه می‌شوند که می‌توانند برای رشد باکتری‌ها و جذب توسط سلول‌ها مورد استفاده قرار گیرند. ماکرومولکول‌های تجزیه شده نمی‌توانند توسط پوست جذب شوند و باید تحت عمل میکروارگانیسم‌های پوست تجزیه شوند تا به مواد مولکولی کوچک برای تغذیه پوست تبدیل شوند.
۳. مصونیت
پوست انسان به عنوان اولین خط دفاعی در برابر عوامل بیماری‌زای خارجی، به طور فعال یا غیرفعال از طریق مکانیسم‌های مختلفی از پوست میزبان محافظت می‌کند. یکی از مکانیسم‌های مهم این خودحفاظتی، ترشح پپتیدهای ضدمیکروبی ذاتی در اپیدرم است.
۴. خودسازی
باکتری‌های ساکن پروپیونی باکتریوم و باکتری‌های همزیست استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس در فلور پوست، سبوم را تجزیه کرده و اسیدهای چرب آزاد تشکیل می‌دهند، به طوری که سطح پوست در حالت کمی اسیدی قرار می‌گیرد، یعنی یک لایه لیپیدی امولسیون شده اسیدی، که می‌تواند با تجمع، رشد و تکثیر بسیاری از فلورهای عبوری مانند استافیلوکوکوس اورئوس و استرپتوکوک مقابله کند.
۵. اثر مانع
میکروفلور طبیعی یکی از عواملی است که پوست را در برابر عوامل بیماری‌زای خارجی محافظت می‌کند و همچنین بخشی از عملکرد سد پوستی است. میکروبیوتای ساکن روی پوست به صورت سلسله مراتبی و منظم مانند لایه‌ای از بیوفیلم است که نه تنها در محافظت از اپیدرم در معرض بدن نقش دارد، بلکه مستقیماً بر ایجاد مقاومت در برابر کلونیزاسیون نیز تأثیر می‌گذارد، به طوری که عوامل بیماری‌زای خارجی نمی‌توانند در سطح پوست بدن جای پایی پیدا کنند.